وبلاگ جانم..

دلم تنگ شده واسه اینجا و واسه همه دوستام.

باور کردنی نیست حتی دلم برای واژه " روزمره نویس" هم تنگ شده.

اپلیکیشنهای موبایل 

این روزها که وبلاگستان خاموش شده

نعمت هستن که از حال دوستای مجازیم بی خبر نباشم

شاید بینمون پیامی رد و بدل نشه اما دیدن عکسهای پروفایلشون دلتنگیم کم میکنه و دلگرمم میکنه به بودن و داشتنش که اگه سوالی یا کاری داشتم خواهرانه کنارم هستن و حالم خوبه به خاطر داشتن شون که وقتی میگم دوست وبلاگی یعنی خیلی چیزها همراه خودش داره.

 

به یادتون هستم

یه جای از ذهنم تا ابد در اختیار خاطرات خوب روزهای وبلاگ نویسه 

و تا همیشه فکرم درگیر غم و شادی و زندگیتون میمونه و توی خیالم روزمرهاتون توصیف میکنم

.

.

.

امید دارم بازم بنویسم

بازم بنویسیم

بازم اون روزهای وبلاگ و وبلاگ خوندن به اوج خودش برگرده.هیچ چیزی جای وبلاگ رو نمی گیره و من‌ همیشه یه وبلاگ نویسم خواهم بود حتی این روزها که وبلاگستان به سکوت رفته..

 

.

.

غم این خفته ی چند خواب در چشم ترم می شکند./.

تا سلامی دوباره بدرود 

 

 

/ 0 نظر / 78 بازدید